بسرودم

با روزي ِ چشمان تو از نان بسرودم

از نرمي ِ دستان تو درمان بسرودم

خواندم ز نگاهت كه برون از دل مايي

با قطره ي خون از دل باران بسرودم

گيرم كه غزل هاي مرا هيچ نخواني

من قافيه را با تن ِ ايمان بسرودم

يادي نكني در دلت از شاعر چشمت

بسيار تو را شاد و غزلخوان بسرودم

با غصه نشستم كه شدم همدم كابوس

در خواب تو بودم تن عريان بسرودم

منظومه ي ما قابل چشم ِ تو نبوده

عذر است اگر اينهمه افغان بسرودم

گيرم كه بميرم خبر از مرگ چه داري؟

جسمي شده از راحتي جان بسرودم

اي خوبتر از هر چه غزل در دل بيدل

منظور تو بودي ، اگر از آن بسرودم

+ نوشته شده در سه شنبه ششم مهر ۱۳۹۵ساعت 2:55 توسط مجیدبیدل |